July 11, 2011

ಸ್ವಗತ -1

     ಸುಂದರ ಕಣ್ಣುಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಸದಾ ಕಾಡುತ್ತವೆ. ಆ ಜೋಡಿ ಕಂಗಳನ್ನು ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಇರಬಯಸಿದ್ದೆ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನೋಡಿದ ಯಾವ ಕಣ್ಣುಗಳೂ ನನ್ನನ್ನಿಷ್ಟು ಕಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಹಗಲು ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಡಿದ್ದೆ.


 ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಭೇಟಿ ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳದಾಗಿತ್ತು. ಆ ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಸಮಯವನ್ನು ನನಗಾಗಿ ಮೀಸಲಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ನೀನು ಕಿವಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮಾತನಾಡುವ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಉಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು. ತುಂಬಾ ಮುಗ್ಧೆ ನೀನು. ನನ್ನಲ್ಲಿ ತುಂಬು ಗೌರವ ನಿನಗಿತ್ತು. ಆ ಗೌರವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾನು ಹೆಣಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತೇ ಮನಸ್ವಿ......


  ನನ್ನ ಬಾಳಲ್ಲೂ ಹಲವು ಗೆಳತಿಯರಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟೇಕೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದಾಗಲೂ ನನಗೊಬ್ಬ ಗೆಳತಿಯಿದ್ದಳು. ಅದು ನಿನಗೂ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಆದರೆ................ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅದೆಷ್ಟೊ ಜನುಮಗಳಿಂದ ನಿನ್ನ ಕಂಗಳು ನನ್ನೊಂದಿಗಿದ್ದವೆಂಬ ಭಾವ ಸ್ಪುರಿಸಿತ್ತು.


ಅದೊಂದು ದಿನ ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದೆ.... "ಪುರೂ ನಾನು ಕಾಣುವಷ್ಟು ಸಂತಸ ನನ್ನ ಬಾಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಇಲ್ಲದ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನನ್ನ ಮುಖದ ಮೇಲೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಾಳುತ್ತಿರುವೆ. ಹೆಣ್ಣೆಂದು ಹೀಗಳೆಯುವ ಹೆತ್ತವರು. ಯಾರ ಪ್ರೀತಿಯೂ ಸಿಕ್ಕದ ನತದೃಷ್ಟೆ ನಾನು. ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹವೂ ನನ್ನಿಂದ ಮೈಲಿ ದೂರ. ಇದರ ಮಧ್ಯೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿರುವೆ. ಆತನಿಂದ ಹೊರಬರಲಾರದಷ್ಟು ದೂರ ತಲುಪಿರುವೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪುವ ಭರವಸೆ ಇಲ್ಲ. ಹೊರಬರುವ ಧೈರ್ಯವಿಲ್ಲ. ತುಂಬಾ ದ್ವಂದ್ವದಲ್ಲಿರುವೆ."
ಅಂದೇ ನಾನು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹ ಹಸ್ತ ಚಾಚಿದ್ದೆ. ನೀ ನನ್ನ ತೆಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ನಾನು ಉತ್ತರವಾಗಿದ್ದೆ.


ನಿನ್ನ ಬಾಳ ಕಥೆ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ನಿವೇದಿಸುವ ಧೈರ್ಯ ನನ್ನಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ ಕಣೇ.... ನಿನ್ನ ಬಾಳನ್ನು ಇನ್ನೂ ಗೋಜಲುಗೊಳಿಸುವ ಮನವಾಗಲಿಲ್ಲ.


ನಾಲ್ಕೇ ನಾಲಕ್ಕು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಪರಿಚಯ ನನಗಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಕಲಿತ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರ ನಿನ್ನನ್ನರಿಯಲು ಸಹಕರಿಸಿತ್ತು. ನೀನೊಂದು ತೆರೆದ ಪುಸ್ತಕವಾಗಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನೊಡನಾಟದ ಕ್ಷಣಗಳು ನನ್ನ ಬದುಕಿಗೆ ಹೊಸ ಹುರುಪನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು.




will be continued in next post...

No comments:

Post a Comment