August 17, 2010

ಮಳೆ

ಮಳೆ ಜೀವನದ ಏಕತಾನತೆಯನ್ನು ಹೊರದಬ್ಬುತ್ತದೆ.ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಧೋ ಎಂದು ಸುರಿಯುತ್ತದೆ, ಮಗದೊಮ್ಮೆ ಶುಭ್ರ ನಿರಭ್ರ ಆಕಾಶ. ಹೊಸ ಮಳೆ ಬಿದ್ದಾಗಿನ ಮಣ್ಣಿನ ಸುವಾಸನೆ. ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲೊಂದಿಷ್ಟು ಕಪ್ಪೆಗಳ ’ವಟರ್ ವಟರ್’ ನೊಂದಿಗೆ ಜೀರುಂಡೆಗಳ ಸಂಗೀತ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕುರುಕುಲು ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಮಳೆಯ ವೈಭವ ನೋಡುವುದೇ ಸೊಗಸು.

ಮಳೆ ಸುರಿಯಬೇಕಾದರೆ ಮುಂಚಿನ ತಯಾರಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯು ಗಾಳಿಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಮಳೆಯನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸುವ ರೀತಿ ಇವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಗುಡುಗು ಸಿಡಿಲುಗಳ ಅಬ್ಬರ. ಈ ರೀತಿ ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿ ಭೇಟಿ ಕೊಡುವ ಮಳೆಯ ವರ್ಣಿಸಲು ಪದಗಳೇ ಸಾಲದು.

ಮಳೆ ಬಿಟ್ಟ ನಂತರದ ರಮ್ಯತೆ ಯನ್ನು ಸವಿಯುವುದು ಇನ್ನೂ ಸೊಗಸು. ಮಳೆ ನೀರ ಸಿಂಚನದಿಂದ ತೃಪ್ತಗೊಂಡ ಮರ ಗಿಡಗಳು,ಕಲ್ಮಶಗಳನ್ನು ತೊಳೆದುಕೊಂಡು ಸ್ವಚ್ಚಳಾಗಿ ನಿಂತ ಭೂತಾಯಿ, ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಧುಃಖಗಳನ್ನು ತೋಡಿಕೊಂಡು ಹಗುರಾದ ಆಕಾಶ - ಹೀಗೆ ಯಾರನ್ನೆಂದು ಬಣ್ಣಿಸಲಿ?

ಇದೆಲ್ಲಾ ಹಳ್ಳಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಳೆನೊಡಿದಾಗ ಅನಿಸಿದ್ದು..ಆದರೆ, ಮಳೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಳಲೇ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲದಂತೆ ಒತ್ತೊತ್ತಾಗಿ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಬೆಂಗಳೂರೆಂಬೋ ಕಾಂಕ್ರೀಟು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಗಳೇ ಕಳೆದುಹೋದಂತೆ ಮಳೆಯ ಸೊಲ್ಲಾದರು ಕೇಳಿಸುವುದೊ ಎಂದು ಮಗನೊಂದಿಗೆ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಇಣುಕಿ ಹೊರನೋಡುವ ಭಾಗ್ಯವಷ್ಟೇ ಈಗ ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಇರುವುದು.

2 comments:

  1. ಮಳೆ......... ಪದ ಮಳೆಯಲಿ ಮನಸ್ಸು ತೊಯ್ದು ತಂಪಾಗಿದೆ....... ಇನ್ನೇನಿದ್ದರೂ ಕೈ ಉಜ್ಜಿಕೊಂಡು ಬೆಚ್ಚಗಾಗಬೇಕಿದೆ......

    ReplyDelete
  2. Thanks for the comments....ಬೆಚ್ಚಗಾಗಬೇಕು ಎಂದು ಅನಿಸುವ ಮಳೆ ಈ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಬೇಸರ ಪ್ರತೀ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲೂ ಅನಿಸುತಿದೆ.

    ReplyDelete